( 662 ) « وَاحْفَظْنِى مِنْ شَوائِبِ الدَّهْرِ إِلى يَوْمِ الْحَشْرِ وَالنَّشْرِ . » « 1 » و مرا تا روز زنده و محشور شدن ، از آلودگىهاى روزگار نگاه دار . شوائب عالم طبيعت ؛ ريشه‌ى مشكلات دنيا و برزخ و آخرت از اين بخش ظاهر مىشود كه قذارات و چركينى و عيوبات و ناهموارىهاى عالم طبيعت ، نه تنها در اين جهان و در حال حيات ، بشر را مىآزارد و نمىفهمد كه مىآزارد ، بعد از گذشت از سراى طبيعت و حشر الى اللَّه و نشر در قيامت نيز او را خواهد آزرد ، از اين رو فرموده شده : « وَاحْفَظْنِى مِنْ شَوائِبِ الدَّهْرِ . . . » اگر جمله‌ى « إِلى يَوْمِ الْحَشْرِ وَالنَّشْرِ » نبود ، مىگفتيم معنى اين است كه در اين دنيا ما را از شوائب حفظ كن ، تا مبتلا به آن‌ها نشويم ولى با دو جمله فوق ، معنايى كه ذكر شد ، بهتر به نظر مىرسد و چنان چه به آيات و احاديث توجه تمام و دقيقى بشود ، روشن مىگردد كه مشكلات بعد از گذشتن از اين جهان - حتّى در حشر و نشر - همه را شوائب عالم طبيعت سبب شده و مىشود . ( 663 ) « وَ أَشْهِدْنِى أَوْلِيائَكَ عِنْدَ خُرُوجِ نَفْسِى وَ حُلُولِ رَمْسِى وَانْقِطاعِ عَمَلِى وَ انْقِضاءِ أَجَلِى . » « 2 » و هنگام بيرون آمدن نفَس و وارد شدن در خاك [ قبر ] و پايان يافتن عمل و به سر رسيدن عمرم ، اوليايت را بر [ بالين من ] حاضر ساز . حضور معصومين - عليهم‌السّلام - بر بالين مؤمن هنگام قبض روح براى بيان اين بخش ، به ذكر يك حديث اكتفا مىشود . سدير صيرفى مىگويد : به ابى

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 313 . ( 2 ) . همان .